ich głupota.

widzę to wszystko co oni.
dziwny przypadek 
będący przeznaczeniem 
jest jak percepcja rzeczywistości,
zmieniam ją często.
wyobrażam sobie co innego
ale błądzę po tych samych ścieżkach co oni.
patrzę się od początku bycia.
bolą mnie oczy.
nasiąkły trucizną niemocy.
muszę się patrzeć
nie umiem inaczej
a wolałbym nie.
nie patrzeć na nich.
i na ich świat.
a żyję w tym samym.